Pazartesi günü büyükşehir belediyesinin Mart ayı meclis toplantılarının birinci  oturumu yapıldı.

    Son söyleyeceğimi başında söyleyeyim;

    Bizlere yazık.

    Böyle bir idareye sahip olduğumuz için.

    Böyle bir meclis topluluğuna sahip olduğumuz için.

    Bunların hepsini seçmek için saatlerce uğraşıp oy kullanma görevimizi yaptığımız için.

    Ve ikinci defadır böyle bir idareden medet bekleyip yeniden seçme gafletinde bulunduğumuz için.

    Kandırıldığımız için.

    Kandığımız için.

    Yine;

    Kanacağımız için.

    İktidarı ile muhalifi ile.

    Ayırmıyorum.

    Ayıracak bir şey de yok zaten.

    Dün onlardı.

    Bugün bunlar.

    İktidardayken gözleri güçten kararanlar da aynı kafada.

    Muhalefete düşünce vicdanlarını hatırlayıp, halk goygoyculuğu yapanlar da  aynı kafada.

    Yani;

    Yazık bizlere.

    Yazık bu millete.

    Hala “ben çok memnunum” diyerek yandaşlık-yoldaşlık bataklığında çırpınmamıza sebep olan idrak yoksunlarına da yazık.

    Konu Su’dan başladı.

    Su’dan ucuz muhabbetlerle de bitti.

    Yalanlar havada uçuştu.

    Örneklemeler rezalet düzeyindeydi.

    Muhalefet malzemeyi eline yüzüne bulaştırdı.

    Sözde yerel iktidar saçmaladıkça saçmaladı.

    Ne kendisini, nede kurumunu savunamadı.

    Savunacak bir dayanakları olmadığını gördük, gösterdiler.

    Sapla samanı ayırmayı beceremediler.

    Laf cambazlığına soyundular.

    Topu yerellere attılar.

    Yerellerin de kendilerinde olduğunu unuttular.

    Yerellerin başkanları mamamız kesilir korkusuyla panik oldular, enfarktüs geçirmenin eşiğinden döndüler.

    Bir Numara’nın SKİ’sini gölgeye bağlamak adına yaptığı tüm atraksiyonlara yoldaş olmak için adeta kendilerini paraladılar.

    Toroslardan sorumlu olanı o panikle sazı eline aldı.

    Her zamanki gibi ne söylediğini takip edemeyeceğimiz bir hızla konuştu.

    Tek anladığım vatandaşı müşteri olarak gördüğü ve bu nedenle müşteri kaybına uğrayacağım, para kaybedeceğim korkusuna kapıldığı.

    Yenişehir’de bu işlere bakan yerel sorumlu haliyle daha tecrübeliydi.

    Tecrübesini konuşturdu.

    Paniklediğini çaktırmadı.

    “Kirleten öder” lafına sarıldı, hiç bırakmadı.

    “Keşke vergi olmasa” ağırlığında akademik süs verdiği birkaç cümleyle konuyu kendisinden uzaklaştırmaya çalıştı.

    Sonuç ne derseniz?.

    Ben geldiğimiz, getirildiğimiz noktayı bizim Bir Numara ve yerel yandaşları kadar güzel anlatamam ama kısa bir özet vereyim sizlere.

    Şahsım Belediyeciliğinde işler böyledir.

    Yüzümüze karşı dümdüz şöyle diyorlar:

    Paranız varsa MESKİ’nin suyunu kullanın.

    İçilmesi pahalıdır;

    Çıkarılması daha pahalıdır.

    Çıkarmasanız da ödeme yapmamız mecburidir.

    Evdeki tuvaletlerin çıkışına sayaç takıp aşağı da beklemediklerine dua edelim gari!...

    **

    Sevdiğim Laflar:

    “HEP MEMNUN OLANLARIN SIRTI YERDEN KALKMAZ!...”