Ahmedullah Akidil Beyefendi yazmış aşağıda okuyacağınız satırları.

    Dostumuz Şerafettin Aşut başkanımızda  “Dostlarım; Sabırla okumanız dileğiyle” diyerek sosyal medya hesabında paylaşmış.

    Bende aflarına sığınarak hem oldukça yaşlanmış hem de biraz tembelleşmiş biri olarak Şerafettin başkan gibi “sabırla okumanız dileğiyle” paylaşıyorum.

    “80 yaşındaki bir insanı, en temel haklarını kullanabilmek için akıllı telefon  kullanmaya mecbur bırakan bir ülke modern değildir.

    O, kendisini inşa eden insanlara sırtını dönmüş bir ülkedir.

    2026’da her hak bir uygulamaya, her hizmet bir şifreye, her ihtiyaç ise ekrana bakarak ilerleyen soğuk bir prosedüre dönüştü.

    Bir yaşlıyı elinde telefonla izleyin. Bir zamanlar taş kıran o eller şimdi doğru tuşa basmakta zorlanıyor. Savaş görmüş gözler artık ekrandaki küçücük yazıları okuyamıyor.

    Peki biz ne yapıyoruz; Onları sessizce yalnız bırakıyoruz.

    Bir cihazın karşısında pes etmelerini izliyoruz.

    Bu bize gerçekten insani geliyor mu?

    Bizi büyüten insanlara böyle davranmak doğru mu?.

    Doktor randevusu için torununu arıyor.

    Emekli maaşı işlemi için oğlunu bekliyor.

    Fatura ödemek için komşusunun kapısını çalıyor.

    Bir tahlil sonucunu anlamak için birinden yardım istemek zorunda kalıyor.          Çünkü günlük hayat artık onların hiç öğrenemediği bir dili konuşuyor.

    Peki torun işteyse?

    Çocuklar başka şehirdeyse?

    Evde sadece sessizlik varsa?

    İşte o zaman hak da ortadan kayboluyor.

    Tren gişesi yok artık, Uygulama var.

    Market kasası insan değil. Makine var.

    Kimlik bile elektronik oldu ama onu aktif etmek için gereken dijital doğrulama sistemi yine aynı ekrandan geçiyor.

    Yani zaten zorlanan bir insanın önüne yeni bir engel daha konuyor.

    Günlük yaşamın içindeki insan temasını tek tek sildiler. Sonra da bunu bize gülümseyerek anlattılar:

    “Bu sizin için bir kolaylık.”

    Kimin için kolaylık?

    Bir masanın arkasında oturup bu sistemleri tasarlayanlar kendilerini yenilik dahisi sanıyor ama çoğu, babasını bir devlet dairesine götürmemiş insanlar.           Çoğu, annesinin bir gün sessizce:

    “Ben artık hiçbir işe yaramıyorum galiba” dediğini duymamış insanlar.

    O cümle, bizi büyüten bir ağızdan çıktığında, her yasadan daha ağır olmalı ama kimse duymuyor ve bu sırada binlerce yaşlı insan sağlık hakkından, emeklilik işlemlerinden, vatandaş gibi hissedebilme onurundan vazgeçiyor.  Çünkü önlerine dijital bir kapı koyuldu ve onlar o kapıyı açamıyor.

    Bizden önce gelenleri geride bırakmak ilerleme değildir.

    Teknoloji destek olmak için vardır.

    İnsanların sağlık, saygınlık ve temel haklara ulaşabilmek için geçmek zorunda olduğu bir sınav olsun diye değil ama sistem başka bir şeyi seçti:

    İnsanlığı değil verimliliği…

    İnsanı değil algoritmayı…

    Ve en çok dinlenmesi gereken insanlar şimdi sessizce bir köşede kaldı, bir şifreyi hatırlayamadıkları için.

    Bir gün sıra bize de gelecek.

    Bir gün biz de geride kalacağız ve o zaman şunu geç fark edeceğiz:

    Hiçbir uygulama, uzatılmış bir insan eli kadar değerli değildir.

    **

    Sevdiğim Laflar:

    “ÇEVİR KAZI YANMASIN!...”