CHP’nin başına örülen mutlak butlan çorabından bu yana siyaset, siyaset olalı böyle günden görmedi bu ülkede.

    Her gün yeni bir sürprizle karşı karşıyayız.

    Hep söylüyorum.

    Bir siyaset mühendisliği Özgür özel ve ekibini bir yerlere doğru sürükleyip, götürüyor.

    Nerede “bu kadar yeter” deyip bırakacak belli değil.

    Demek istediğim iş yeni parti kurmakla bitmiyor.

    Hangi kapıyı açsanız arkasında yeni bir mühendislik, yeni bir yol, yeni bir koridor daha buluyorsunuz.

    Elbette bitecektir bu yer beğendirme, rol biçme veya beklentiler.

    Bir taraf sürekli yıkıyor.

    Diğer taraf sürekli yıkılan, sürekli yeri değiştirilen her taşın yerine yenisini koyabilmek için inanılmaz bir mücadele veriyor.

    Gördüğümüz bu.

    Bazı unsurlara cevap verilebilir, tepki gösterilebilinir böyle kaos zamanlarında.

    Ama işin içerisine insan unsuru girince hesaplar şaşıyor, öngörüler yetersiz kalıyor.

    Zeydan Karalar örnektir bu konuda.

    Başına gelmeyen kalmadı oysa.

    Başkanlığı elinden alındı.

    Dört duvar arasına konuldu.

    Aylarca psikolojik baskılara uğradı.

    Özgür Özel ve ekibi bu zor günlerinde yanında durdu, elini tuttu, daha fazla düşmesine engel oldu.

    Moral verdi, motivasyon oldu.

    Günler geçti.

    CHP ile yol ayrımına geldi Özgür özel ve ekibi.

    Gözler aradı ki Zeydan Karalar’ı bulasınız.

    “Butlan CHP’sinde kalacağım” dedi sözde Adana gibi başkan.

    Umutları yıktı.

    Minnettarlığın aslında hiçbir şey olduğunu gösterdi.

    İster istemez akıllara geliyor;

    Kemal bey’e sağlanan gücemi sığındı.

    Sığındıysa neden böyle bir ihtiyaç duydu.

    Heybesinde baş ağrıtacak sıkıntıları olabilir mi?.

    İşte insan unsuru böyle bir şey.

    Zeydan Bey’in durumu böyle.

    Mersin’deki bazı başkanların sessizliği de Zeydan Bey’in bu açmaz durumunu  çağrıştırıyor bu günlerde.

    Aslında her şey ortada.

    Toroslar’ın Beyefendisini saymıyorum;

    O peşin seçti butlan gölgesini.

    Diğerleridir kastım;

    Mesela Seçer.

    Mesela Özyiğit.

    Mesela Boltaç.

    Dut yemiş bülbül gibi sessizler.

    Ellerinden gelse görünmez olacaklar.

    Yandaşlar kızacak ama;

    “Ekşi yemedim ki, karnım ağrısın” diyen Hürriyet Başkan’dan neleri eksik bu beyefendilerin ki suskunluğa sığınıyorlar.

    Seçmene saygıda mı duymuyorlar ki, iki çift laf etmiyorlar, edemiyorlar.

    Heybeler sıkıntılı mı yoksa?.

    **

    24 Temmuz Basın Bayramı gününde bize de bunları yazmak düştü.

    Kutlu olsun gari!...

    **

    Sevdiğim Laflar:

    “HAYA İNSANIN NURUDUR!...”