Son günlerin gündemini gazetecilik oluşturuyor.

    Hep haber yapacak değil ya gazeteci.

    Haberin öznesi oluyor.

    Yazıyor bir türlü.

    Yazmıyor, öbür türlü.

    Ne İsa’ya yaranabiliyor;

    Ne de Musa’ya.

    Kararsız Kasım tiplemesi hallerindeyiz.

    Neyi yazmalı!.

    Neyi yazmamalı!.

    Suya sabuna dokunmadan!.

    Kimseleri kızdırmadan, küstürmeden!.

    Görmemiz istenmiyor.

    Duymamız istenmiyor.

    Yazmamız istenmiyor.

    Yönetici sınıfı böyle istiyor.

    Siyasetçi sınıfı böyle istiyor.

    Kerameti kendisinden menkul STK’cı böyle istiyor.

    Sözde kanaat önderi takımı böyle istiyor.

    Ağır Abi takılan kim varsa böyle istiyor.

    Bülten Gazetecisi ol deniyor.

    Giydirilmek istenen ceket üstüne bir türlü oturmayan benim gibilerde sormak durumunda;

    Böyle gazetecilik yapılır mı?.

    Yapılırsa nasıl yapılır?.

    Yapılırsa da adına gazetecilik denir mi?.

    Ben diyemem.

    Diyenlere de ne şaşırırım, ne de kızarım.

    Haddimi bilir;

    “Herkesin tercihi birinci mevkidir” der geçerim.

    Bir yerel gazeteci olarak kendimi oldu, bitti “kent gazetecisi” olarak görür ve öyle konumlandırırım.

    “Gazetecilik suç değildir” lafı elbette benim içinde doğru olandır.

    Ama madalyonun bakmamız gereken bir diğer yüzü daha var.

    Gazeteciliğin geldiği bu günkü noktada konuşmamız gereken meseleler olduğunu, daha fazla ötelemememiz gerektiğini düşünüyorum ve yalnız olmadığımı da biliyorum.

    Yaşadığımız olumsuzlukların, üzerimizdeki baskıların yanı sıra konuşmamız gereken mesleki  etik meselelerimiz var.

    Eleştirilmez değiliz ve olmamalıyız.

    Hatta;

    İlk eleştirenlerde öncelikle biz olmalıyız fikrindeyim.

    Özellikle yerel gazetecilik üzerinden çuvaldızı kendimize batırmakla başlayayım;

    Giydiğimiz Gazeteci elbisesini üzerimize yakıştırıp, hakkını veremez isek elin oğlu gelir bize yeni elbise giydirmeye çalışır.

    Üçe, beşe bakarsan.

    Kara kaşa, kara göze teslim olursan.

    Aklını, kalemini kiraya vermeyi bir tercih zannedersen.

    Adam olmak veya adam kalmak yerine birilerinin adamı olmayı tercih edersen elin elbisesini de paşa paşa giyersin.

    Demem o ki;

    Gazetecilik elbette suç değildir.

    Olmamalıdır.

    Olamaz.

    Amma;

    Elin elbisesine tamah edersen eğer senin yaptığın daha da kötüdür.

    Özetlersem;

    İlkesiz gazetecilik yapma suçudur.

    Mesleğin özgül ağırlığına darbedir.

    Vebali de ağırdır.

    **

    Sevdiğim Laflar:

    “MUM OLMAK KOLAY DEĞİLDİR... IŞIK SAÇMAK İÇİN YANMAK GEREKİR!”   

                                                                                                                    (Mevlana)