Yağmur yağar.

    Su akacak yer bulamaz.

    Sel olur.

    Mersin bu selde boğulur.

    Yıllardır bu durum hiç değişmez.

    Az, çok ama her yıl selden nasibimizi alırız.

    Peki;

    Ders alırmıyız?.

    Cevap nettir.

    Hayır.

    Mersinlinin genlerinde “ders almak” gibi bir şey yoktur.

    Özellikle üreticiler ve çarpık yapılaşmanın üzerinden geçtiği bölgelerde yaşayanlar en büyük zararı görür.

    Filmde aynıdır, seyircide.

    Sadece yöneticilerin adı değişir.

    Ama sonuç asla değişmez.

    Üst tarafı dağ, alt tarafı deniz olan bu memlekette iki saat yağan yağmurda bile sular akıp denize ulaşacak  yer bulamaz.

    Önceki yılları düşünün.

    Var mı değişen bir şey?.

    Daha önce aynı şeyler olmadı mı?.

    Otomobiller yüzer oto haline gelip kafalarına göre gezmedi mi caddelerde?_

    Üreticiler ürünlerini kayıkla toplamaya çalışmadılar mı?.

    Tarlalar göl, seralar havuz olmadı mı?.

    Derelerin yolunu betonla kapattık sel oldu.

    Derelerin üstünü kapattık sel oldu.

    Derelerin bakımını yapmadık sel oldu.

    Yaptık yine sel oldu.

    Bulvarlarda kayıkla gezebilirsin.

    Alt geçitlerde batarsında çıkamayabilirsin.

    Sel mi ikide bir yolunu şaşırıyor yoksa yöneticilerimiz mi işlerini bilmiyor diye sormalıyız kendimize.

    Ben şunu biliyorum;

    Kimse sorumluluğu üzerine almaz Mersin’de.

    Öncelikle belediyeler suçlanır şehir suya gömülünce.

    Belediyeler yağmurun şiddetine .

    Vatandaş MESKİ’ye.

    Onlarda DSİ’ye atarlar topu.

    Böyle gider döngü.

    Mesela;

    Bizim Beyefendi buralarda olsaydı teşhisi şöyle koyardı:

    “Bocit dolusu yağdı mübarek!.”

    Örnek olarakta bir A4 kağıttan huni yapar, sel haberi yapan malum sektör temsilcilerinden gözüne kestirdiği birini masaya yatırır, bir bocit suyu ağzından aşağıya boca ederdi ki; cümle alem yağmurun şiddetini anlasın.

    Oysa işin aslı ortadadır;

    Derelerimiz, toprağımız ranta, betona kurban edilmiştir.

    Başta belediye başkanları ve meclis üyesi yandaşları, yoldaşları imara yol verip cüzdanlarını bocit bocit şişirmiştir.

    Demem o ki;

    Alıştık, alıştırıldık böyle yönetilmeye.

    Sonuçta yırtılanın vatandaşın gömleği olduğunu da öğrendik yani öğrettiler netekim!.

    Üstelik daha kış kapıyı çalmadı bile.

    Ben şimdiden uyarmış olayım;

    Gömleğinize sahip olun gari!..

    **

    Sevdiğim Laflar:

    “ŞEYHİN KERAMETİ KENDİNDEN MENKUL!..”